Wederom een week van besef. De bovenbeugel zit erin. De hele week heeft in het teken gestaan van ongemak, vermoeidheid en ongecontroleerde gevoelens. Het liefst kruip je dan even tegen iemand aan zonder te praten... Tijden vliegen voorbij. Ook dat besef komt voorbij. Ik wil even nergens over nadenken. Ik wil slapen. Ik wil relaxen. Het blijkt lastig. Gelukkig zijn daar die fijne mensen. Mijn lieve vriendinnen en ouders die mij goed in de gaten houden en steunen. Ze gaan met me mee, bellen me geregeld en worden het nooit zat als ik mijn woorden herhaal. Dan mijn lieve collega's die ervoor zorgen dat ik zo comfortabel mogelijk in de boutique aanwezig kan zijn. Even niet zoveel praten en op tijd met pauze. Vloeibaar voedsel. Nooit gedacht dat eten zo vermoeiend kon zijn. Verplicht op dieet dus! Als straks het moment is gekomen dat de kiezen eruit gaan, word ik zelfs voorzien van huisgemaakte soep.
Ik merk dat ik niet de enige ben die onzeker is. Sommigen hebben een beugel gehad en stellen mij gerust. Anderen zijn ook onzeker en delen hun verhaal. Ik kom in een andere wereld van gespreksonderwerp terecht. De week is voorbij. De beugel begint te wennen. Een klein beetje dan.. Ik weet waar ik het voor doe en de goede moed is weer terug. Nog even doorbijten in februari, dan is het ergste achter de rug. Ik heb alweer zin in de lente!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten